معلم عزیزم:

 

ای  کاش:

 

کاش زندگی من قلبی بود که آهنگ طپش پر مهرش را به عنوان هد یه ای ناقابل ، 

 

در آستانه باورت نثار می کردم تا اطمینان کنی که خواهم آموخت.

 

 

کاش برای آموختن به من به راهنمایی شفاهی و آموزش کلامی بسنده نمی کردی .

 

من نیازمند رهبری عملی توأ م.

 

 

کاش اندک پیشرفتم را مقدمه پیشرفتی دیگر تلقی می کردی .

 

 

کاش به من فرصت می دادی تا کارهایم را خود انجام دهم . آهنگ کند رفتارم را پذیرا

 

بودی و به تعجیل وادارم نمی ساختی .

 

 

کاش صبورانه می گذاشتی میزان سرعتم را خود تعیین کنم تا بدانی که در پناه صبر

 

تو خواهم افزود .

 

 

کاش مرا آزاد می گذاشتی  .از کندی حرکاتم نا شکیبا نمی شدی و به خاطر عملکرد

 

ناشیانه ام فرصت کسب تجربه و یادگیری را از من سلب نمی کردی.