کودک گوهری است در صدف . گوهری که دلش دریاست.

 

پس چشم بگشاییم و اندیشه کنیم تا شاهد لگد مال شدن

 

گلهای باغچه نباشیم و سبزی را به زردی نکشیم و بدانیم که

 

کودکان دنیای کودکانه دارند . فکر آنها پوششی از صداقت

 

دارد. قلبشان را حریری از مهر در بر گرفته است . کودکان

 

 آیینه اند و همیشه حرف آخرشان را اول می زنند. ضمیر

 

روشن کودکان نیازمند بذر است. نادیده گرفتن و بهره

 

برداری نکردن از وسعت بی انتهای مزرعه ی وجود آن ها

 

ظلم است. حق کودکان است که بدانند و بیاموزند و روحشان

 

به شوق آید و زنده باشند تا زنده گردانند